Απο το σημερινο μάθημα

Ναι
ειμασταν εδω

Σκέψεις μετά απο ένα μάθημα στο Πανεπιστήμιο

Στο μάθημα διαδικτυακά περιβάλλοντα μαθησης

τους βαζω την εξης δραστηριότητα (για να εξοικειωθουν με το wiki):
Ξεκινάμε απο τις ομιλιες του Abbas και του Netanyahu στα ηνωμένα έθνη τον μήνα αυτο. Ζητώ να διαλέξουν ποιες ομάδες θα δουλεψουν περισσοτερο με τον ένα λογο και ποιες με τον άλλο. Μοιράζονται. Οι μισές ομάδες αναλαμβάνουν να βρουν κεντρικές θεματικές στην μια ομιλία (πχ διεθνες δικαιο) και οι άλλες στην άλλη (πχ ανθρωπινες ασπιδες). Στην συνέχεια ανεβαζουν στα google docs (ενα για καθε λογο) τις θεματικές τους και επιλέγουμε αριθμο ισο με τον αριθμο των ομάδω για κάθε λογο. Καθε ομάδα αναλαμβάνει να φτιάξει σχετική σελιδα αντλώντας στοιχεια απο το διαδικτυο. Ενας μαθητης φτιάχνει το κεντρικο wiki και κάνει τις συνδέσεις με τις σελιδες. Μετα δοκιμάζουν και το φορυμ που ειναι διαθεσιμο σε κάθε σελιδα. Μεχρι εκει φτασαμε

Τους ρωταω μετά: μάθατε απο αυτη τη διαδικασία; Και στα τρια τμηματα πολυ θετική ανταποκριση του ειδους "ξεστραβωθήκαμε"

ΟΜΩΣ εγω ειμαι που αντιδρω!  Βλέπω οτι κάτι καλο γινεται αλλά μοιάζει να μην μπορώ να το δεχθώ!

Γυμνάσιο και Ταυτότητες και διδασκαλία της Φυσικής.

Παιδικο Σεντόνι (Βασιλική Σινάνογλου)

Αυτο το σχόλιο αφορα στη σχέση της ταυτότητας των μαθητών του Γυμνασίου και της ταυτότητας των εκπαιδευτικών που διδάσκουν Φυσική.
Αναρωτιέμαι απο καιρό σε καιρό για τις διαφορές των μαθητών στο Δημοτικο απο τους μαθητές στο Γυμνάσιο. Εχω ακούσει πως οι μαθητές/τριες στο Γυμνάσιο νοιώθουν εντονότερα τα όμορφα της ζωής ενώ έχουν ακόμα περιορισμένη αυτοπειθαρχία. Κι ακόμα νοιώθω οτι οι μαθητές όταν φτάνουν στην αρχή της εφηβείας έχουν μια προδιάθεση να χωριστουν απο τις ομάδες (πχ οικογένεια) που ήταν μέχρι τοτε στο κέντρο της ζωής τους, απο τις οποίες περιμεναν τον έπαινο και στις οποιες ένοιωθαν σιγουριά. Δεν ειναι και περιεργο αυτο (αν το δουμε απο την πλευρά της εξελικτικής ψυχολογίας). Ειναι οι ηλικίες όπου βιολογικά ετοιμάζονται για να μπορουν να στησουν δικη τους οικογένεια. Πώς να το κάνουν χωρις να κοπουν ή έστω να χαλαρώσουν αρκετά οι παλαιοί δεσμοί;
Σκέφτομαι λοιπον οτι έχουν οι μαθητές, εκει στην αρχη της εφηβείας, μια νέα διάθεση να δουν το τι μπορει να ειναι ή να μην ειναι σημαντικό για τη ζωή τους, τώρα που αισθάνονται περισσοτερο μόνοι, που αισθάνονται οτι έχουν στα χέρια τους αποφάσεις για θέματα που πριν δεν έβλεπαν. Και αυτο σημαίνει οτι μπορουν να εκτιμήσουν τη δυνατότητα να ειναι μέλη μιας κοινότητας με σημασία, μιας κοινότητας που τώρα αντιλαμβάνονται, με ένα τροπο που ειναι καινουργιος (όταν εισαι σιγουρος για το πού ανοικεις τι σε νοιάζει;)
Και η συμμετοχή σε μια νεα κοινότητα με αξία θα μπορουσε να ειναι μια ψηφίδα για τη διαμορφούμενη ταυτότητά τους. Ολα αυτα μου μοιάζουν εξαιρετικές ευκαιρίες για μας που διδάσκουμε.

Κάτι σαν το παράδοξο του Ζήνωνα

Νομίζω οτι ένας λόγος που το παράδοξο του Ζήνωνα ξεγελά τη διαίσθησή μας είναι οτι στο παράδοξο αυτο κάθε λογική "κίνηση" (ως μια μαθηματική οντότητα) μοιάζει κάπως ισάξια με κάθε άλλη.
"Μέχρι να φτάσει ο λαγος τη χελώνα η χελώνα έχει πάει λιγο παρακάτω". Αυτο επαναλαμβάνεται επ άπειρο. Βέβαια κάθε φορά ο χρόνος ειναι πιο λιγος και η αποσταση πιο μικρή αλλά νοιώθω οτι το γεγονός οτι καθε φορά έχουμε μια "διανοητική πράξη", ισάξια απο πλευράς λογικής με τις άλλες, μας ξεγελά και κάνει την απειρία να μοιάζει ανυπέρβλητο εμπόδιο.

Αυτο θυμηθηκα διαβάζοντας το παρακάτω κομμάτι απο το βιβλιο του Christian Huyghens Cosmotheoros:
For here we may mount from this dull Earth, and viewing it from on high, consider whether Nature has laid out all her cost and finery upon this small speck of Dirt. So, lioke travelers in other distant Coutrys, we shall be better able to judg of what' done at home , know how to make a true estimate of, and set its own value upon every thing. We shall be less apt to admire what this World calls great, shall nobly despise those Trifles the generality of Men set their Affections on, when we know that there are a multitude of such Earths ihabited and adorned as well as our own.

Εδω λοιπον βλέπω κάτι αντιστοιχο με το παράδοξο του Ζηνωνα. Ενω στο παράδοξο του Ζηνωνα το ασημαντο εμπειρικά "φουσκώνει" και γινεται μια απειρία που κάνει την εμπειρία παράδοξη, εδω το εξαιρετικά σημαντικό για εμάς, αυτα στα οποια "the generality of Men set their Affections on", γινεται ένα τιποτα και μια σκόνη.

Πρωινη συζήτηση

Έργο: Παιδικο Σεντόνι (Βασιλική Σινάνογλου)

Περπατώντας με ένα κοριτσι Γ Δημοτικου στο Σχολείο. Πως με έπιασε και μιλάγαμε για τα πολλά νοήματα της λέξης "ταξη": η αιθουσα που γινεται το μάθημα, τα παιδιά της τάξης της, τα παιδιά και των δυο τμημάτων της τάξης της, το τι ειδους μαθήματα κάνει κανεις στο σχολείο, τα παιδιά όλης της Ελλάδας που ειναι στην ιδια τάξη...
Εγω: ξερεις ειναι ένα προβλημα οταν οι ιδια λέξη εκφράζει διαφορετικά νοήματα που όμως ειναι για κοντινά πράγματα
Και μετα της ειπα οτι στα Αγγλικά για παράδειγμα υπαρχει class και classroom.

Κάτι που με τρομάζει

Ξέρω πώς στο χώρο της έρευνας υπάρχει τόση classified έρευνα όση ειναι και αυτη που βλέπουμε στα περιοδικά που κυκλοφορουν δημόσια. Σκέφτομαι την έρευνα που έχει να κάνει με το πώς λειτουργεί ο άνθρωπος, πώς μπορει να "ξεβιδωθεί" ο άνθρωπος για να πει όσα ξέρει.
Ας πουμε οτι κάποιος ειναι ανακριτής στο Γκουαντάναμο, ενα τόπο όπου ό,τι ξέρουμε για την προστασία των ανθρώπων τελειώνει. Οπου κάποιοι πρεπει να "μιλήσουν". Με οποιοδηποτε τρόπο. Τι σημαίνει να εισαι αυτος που κάνει τους άλλους να μιλούν; Πώς βλέπεις τους άλλους μετά; Τους γυρω σου; Την οικογένειά σου;

Και δεν αρνουμαι οτι μπορει να νοιώθεις ότι πρέπει να γινει αυτο, οτι δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Behavioral Science Consultation Team
http://en.wikipedia.org/wiki/Behavioral_Science_Consultation_Team

John Leso
http://en.wikipedia.org/wiki/John_Leso

Larry C. James
http://en.wikipedia.org/wiki/Larry_C._James

Απο τον Αγιο Ρωμανό το Μελωδό

Χρήματα χρυσά δεν έχω κι ασημένια.
Άφησα τον κόσμο τον περαστικό.
Είχα δίκτυα κάποτε και ψάρευα
και αυτά τα εγκατέλειψα και κατέχω
την ελπίδα της πίστεως


Ο Απόστολος Πέτρος
στο κοντάκιο:
"Στον Κουτσό, που γιάτρεψαν οι Απόστολοι,
κοντά στην πόρτα του Ιερού"
του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού
μεταφρασμένο απο τον Αρχιμναδρίτη Ανανία Κουστένη
στο Υμνοι, (Εκδόσεις Αρμός)